Het vaderfiguur zoals het hoort te zijn

Het vaderfiguur zoals het hoort te zijn

13 juni 2017 | John Horvat II

Het vaderfiguur ligt tegenwoordig onder vuur. Voor hen die aandringen op totale gelijkheid, wordt hij gezien als een overheersend figuur die zijn macht reeds lang misbruikt heeft. Zoals alle symbolen van autoriteit, moet hij omvergeworpen worden.

Het is merkwaardig dat telkens wanneer feministen de vader willen aanvallen, ergens in hun lange woordenstroom het woord "patriarchaat" opduikt. De vermelding van dit woord is niet toevallig. Het weerklinkt de kern van het feministische credo.

Ironisch genoeg zijn degenen die ervan beschuldigd worden het patriarchaat te verdedigen meestal leden van nucleaire gezinnen, niet van patriarchale gezinnen. Velen zijn zelfs niet eens lid van een uitgebreid gezin. Zij hebben geen idee van wat patriarchaat betekent en hoe dit functioneert. En dus zijn zij niet in staat om zich te verdedigen tegen de feministische woede.

Het Patriarchaat omhelzen

Degenen die het gezin verdedigen hebben geen reden om bang te zijn voor de term en alle reden om het te omhelzen. Ontdaan van zijn niet-Christelijke vormen en feministische karikaturen, wordt het patriarchaat een verfrissend idee. Zelfs vandaag de dag roept het beeld van een antieke patriarch gevoelens van verering en respect op.

Er is echter een reden waarom feministen het patriarchaat zo heftig aanvallen: Het vertegenwoordigt de volheid van het vaderschap. Het is het vaderfiguur zoals het zou moeten zijn. Een dergelijke visie maakt deel uit van de natuurlijke hiërarchische samenleving die het feminisme afwijst.

Het Patriarchaat begrijpen

De sleutel tot het begrijpen van het patriarchaat ligt in het lang vergeten idee van het traditionele gezin. De Katholieke Kerk heeft sinds Haar oprichting geleerd dat het gezin niet een enkele sociale eenheid is die in het heden bestaat zonder verbinding met het verleden of de toekomst. Integendeel, het gezin is een rijk en ononderbroken geheel dat al diegenen omvat die daarvoor zijn gekomen en daarna zullen komen. Zo wordt elk gezin een uitgebreid netwerk van onderling verworven relaties en maakt het deel uit van het sociale weefsel.

Het patriarchaat is een natuurlijk gevolg van het traditionele gezin. Het houdt in dat, aangezien deze grote sociale eenheid bestaat, er een autoriteit moet zijn die de eenheid ervan onderhoudt. Deze autoriteit is gewoonlijk de patriarch.

De invloed van de patriarch reikt verder dan zijn directe familie en omvat verschillende generaties. Hij kan verschillende takken van de familie omvatten, zelfs een hele clan.

De patriarch oefent geen willekeurig of tiranniek gezag uit. Integendeel, hij voert een verenigend leiderschap uit over het geheel dat vaker tot uiting komt door invloed dan door bevel. Hij leidt met grote zorgvuldigheid en subtiliteit de onderlinge verhoudingen tussen zoveel mensen die in zoveel opzichten op elkaar lijken, maar die ook op veel manieren zo verschillend zijn.

De patriarch als harmonisator

Een van de belangrijkste rollen van de patriarch is dus een harmonisator te zijn. Hij onderhoudt de familielijn in harmonie met het verleden en de toekomst. Hij moet een delicaat evenwicht vinden tussen degenen in de familie die de noodzakelijke continuïteit waarborgen en degenen die energiek gezonde vernieuwing introduceren.

De patriarch is een echte leider van de familie. Hij heeft een bijzondere gave om de algemene leiding van degenen die onder hem staan te onderscheiden en te coördineren. Hij legt zelden zijn wil op aan de anderen, maar geeft eerder de toon aan en geeft het voorbeeld. Hij verenigt en brengt het beste in anderen naar boven.

Daarom wordt de patriarch traditioneel afgebeeld als iemand die nadenkt. Hij is oordeelkundig en weegt zaken af met maatstaven en scherpzinnigheid. Hij gebruikt de schat aan wijsheid van de familie, die wordt bewaard, verrijkt en doorgegeven van de ene generatie op de andere.

Bron van Vooruitgang en Cultuur

Het is eenvoudig in te zien dat wanneer de samenleving gevuld is met patriarchale figuren op alle sociale niveaus, zij de ideale voorwaarden schept voor de ware vooruitgang van een cultuur. De patriarch is wat sociologen noemen een representatief personage dat zijn familieleden beweegt naar doelen van volmaaktheid in overeenstemming met de kwaliteiten en talenten van de familie. Wanneer de patriarch doordrongen is van Katholieke deugd, beweegt hij zijn gezinsleden naar het hoogste van alle doelen: hun heiliging.

Zulke figuren ontbreken helaas in de afbrokkelende maatschappij van vandaag. Individuen gaan ieder hun eigen weg. Er zijn geen harmonisatoren of coördinatoren die gezinnen verenigen en hun vooruitgang sturen.

Wanneer vaders vandaag de dag worden aangevallen omdat ze patriarchaal zijn, zouden ze het idee moeten omhelzen. De patriarch doet slechts op grotere schaal datgene waartoe de vader binnen zijn gezin geroepen is om te doen.

Er is niets mis mee om een gezin te stichten met een oog op het lange termijn. Er is niets mis met het verlangen naar eenheid en leiding voor hen die onder uw zorg staan. Het patriarchaat is niet zozeer een ongewenste toestand die vermeden moet worden, maar een idee waarvan de tijd van herstel gekomen is.