Hoe de zalige Isabel van Frankrijk laat zien dat lijden belangrijker is dan van het leven genieten

Hoe de zalige Isabel van Frankrijk laat zien dat lijden belangrijker is dan van het leven genieten

30 juli 2020 | Plinio Corrêa de Oliveira

Zalige Isabel van Frankrijk

Slechts weinigen weten dat de heilige Lodewijk IX, koning van Frankrijk, een zuster had die door de Kerk zalig is verklaard. Haar feestdag wordt gevierd op 21 februari. Haar biografische gegevens zijn ontleend aan Réné François Rohrbacher's Universele Geschiedenis van de Katholieke Kerk.

De dochter van Lodewijk VIII en Blanche van Castilië, Isabel van Frankrijk, werd geboren in 1225. Zij verloor haar vader toen zij twee jaar oud was, maar haar moeder gaf haar een volledige opvoeding, geholpen door Madame de Buisemont, een gecultiveerde en deugdzame vrouw.

Van jongs af aan toonde Isabel een afkeer van alles wat haar van God kon vervreemden en later besloot zij zich aan Zijn dienst te wijden. Zo weigerde Isabel botweg toen Lodewijk IX en Blanche van Castilië erop aandrongen dat zij zou trouwen met Conrad, zoon van Frederik II, omdat deze verbintenis voordelig zou zijn voor Frankrijk. Een brief van Innocentius IV, die toen op de Pauselijke Troon zat, maakte een einde aan alle twijfels over het probleem; hij feliciteerde de jonge vrouw met haar besluit en raadde haar aan vol te houden.

Goed en kwaad botsen aan de voeten van de heilige Lodewijk de Koning

Na dit besluit begon Isabel, die nog in het koninklijk paleis verbleef, een leven te leiden dat in alles leek op dat van een klooster en zij wijdde zich voornamelijk aan het helpen van armen en zieken. God zond zijn dienares vele beproevingen toe: langdurige en ernstige ziekten, de dood van de koningin-moeder, dat haar zeer schokte, en de mislukking van haar broer in het Heilige Land. Toen Lodewijk IX werd vrijgelaten en terugkeerde, verliet Isabel het koninklijk kasteel en stichtte in Longchamp een huis voor jonge vrouwen van de Orde van Sint Franciscus. Later werd dit het Klooster van de Nederigheid van de Heilige Maagd.

Zij was altijd ziek, maar bevoorrecht met genaden en extases. Zo wist zij bijvoorbeeld precies op welke dag en welk uur zij de wereld zou verlaten. De zalige Isabel van Frankrijk stierf in 1270. Gekleed in het habijt van de heilige Clara, werd zij begraven in het klooster dat zij stichtte, zoals zij wenste. Paus Leo X heeft haar zalig verklaard op 3 januari 1521.

Het leven van de zalige Isabel is in tegenspraak met de "zwarte legende" tegen de Christelijke beschaving, waarin grotendeels Protestantse historici voortdurend onwaarheden verspreidden over koninklijke hoven. Zij stelden elk koninklijk hof voor als een oord van genot, zinnelijkheid en hoogmoed, waar de deugd niet gedijt. Deze biografie stelt twee heiligen voor, de ene op de troon, en de andere, zijn zuster, op de treden van de troon. Beiden gaven de grootste eer aan God. Niet ver van hen staat Blanche van Castilië, de moeder van de twee, die, hoewel geen heilige, toch een dame was die uitblonk door haar soberheid en de verschillende zedelijke gaven die haar onderscheidden.

De grote weldaden van het lijden

Haar leven onthult de merkwaardige wijze waarop de Voorzienigheid de heiligen behandelt. Haar leven is anders dan het beruchte happy end, waarin alles van begin tot eind vlekkeloos verloopt. Veel mensen die dit leven willen genieten, stellen zich voor dat godgewijde mensen nooit moeilijkheden ondervinden en rustig in het klooster leven. De zalige Isabel is er een van; een prinses die alles opgeeft om zich te wijden aan het goede voor de armen en aan het gebed. Men ziet ook, min of meer duidelijk, dat zij zelfs een deel van de last draagt van de tegenspoed van de heilige Lodewijk. Zij lijdt, kreunt, bidt dat het meest Christelijke koninkrijk van Frankrijk succes heeft met zijn kruistochten, ondernemingen en andere projecten. Zij lijdt echter acuut onder de mislukking van de Kruistocht van de koning en zijn gevangenschap.

Zij begon onmiddellijk het leven van een non te leiden in het koninklijk paleis. Wanneer de koning terugkeerde, verliet zij het koninklijk paleis, stichtte een klooster en voltooide haar religieuze vorming. Haar hele leven lang werd zij echter gekweld door grote en ernstige ziekten, die haar werken van liefdadigheid en haar leven van gebed op een natuurlijke manier belemmerden. Vaak had zij moeite met bidden vanwege de grote ziekten die zij haar hele leven tot aan haar dood heeft doorstaan. Haar leven vol verdiensten eindigde echter als middel voor haar heiliging.

God gaf haar een grote hindernis die eigenlijk een schijnbare hindernis was, omdat het diende als een middel tot heiliging. Door haar ziekte heiligde ze zichzelf sneller en beter dan wanneer ze niet ziek was geweest.

Het is dus verkeerd te denken dat al het apostolaatswerk soepel moet verlopen en altijd goede resultaten moet opleveren. Het is een vergissing te verwachten dat de goede werken die men doet geen moeilijkheden zullen kennen. Dergelijke verwachtingen komen voort uit een valse en naturalistische geest. Mensen hebben een verlangen naar een Hollywood happy end voor alles. De zalige Isabel laat zien wat het leven van een echte heilige is. De Voorzienigheid zaaide haar schijnbaar met moeilijkheden, die haar in feite hielpen te heiligen.

Houd dit in gedachten wanneer geestelijke werken en initiatieven niet werken volgens de verwachtingen of zelfs uitlopen op een mislukking. Dit is normaal. Inderdaad, wanneer het werk dergelijke tegenslagen niet kent, is dat een aanwijzing dat het niet Gods werk is. "Ons dagelijks brood" bestaat in het aanvaarden van deze gewone, normale en juiste manier van werken van de Goddelijke Voorzienigheid.

De naam van haar klooster is heel mooi. Het is een klooster van de orde der Franciscanen, met de prachtige naam "Klooster van de Nederigheid van de Heilige Maagd". Een gemeenschap van vrouwelijke religieuzen met de naam "Nederigheid van de Heilige Maagd" wekt de indruk dat de nederigheid van Onze Lieve Vrouw overal in de gangen, kloostergangen, cellen en vooral in de kapel rondwaart. De mantel van nederigheid van Onze Lieve Vrouw bedekt dus alles en omhult de zusters met de vernietiging van al hun ijdelheden en trots. Ze bedekt hen ook met een beschermende mantel. Het hele tafereel is al een voorproefje van de Hemel.

De les uit Lourdes in het lijden

Het is mooi om te zien hoe God zijn heiligen altijd verheerlijkt. Onze Heer Jezus Christus heeft een indrukwekkend gebed waarin Hij Zijn hemelse Vader vraagt om Hem te verheerlijken, omdat Hij Zijn hemelse Vader al de eer had gegeven. Alle heiligen worden verheerlijkt, ook al is het op het laatste moment van hun bestaan.

Veel mensen zouden niet graag de exacte dag of het exacte jaar van hun dood weten, zoals de zalige Isabel. Zij zouden bang zijn om het te weten, ondanks de voordelen van de mogelijkheid voor een goede voorbereiding.

Iemand zou kunnen zeggen, hoe goed het zou zijn om de datum te weten. Men zou hem bijvoorbeeld kunnen zeggen dat hij 93 jaar zal worden. Hij zou negentig jaar lang een rustig leven kunnen leiden zonder zorgen. Daarna zou hij zijn laatste drie jaar kunnen doorbrengen en te beginnen om bezorgd te zijn. Een andere man zou bang kunnen zijn, omdat hem gezegd zou kunnen worden dat hij nog maar vijftien dagen te leven heeft. Dan zou hij de angst ervaren de dood op korte termijn tegemoet te zien. Helaas zijn de meeste mensen bang om te weten wanneer ze zullen sterven.

De zalige Isabel was niet bang, want zij zag de dood als een bevrijding. God beloonde haar met de kennis van het tijdstip van haar dood. Ze bereidde zich voor om naar de hemel te gaan, zoals een echtgenote zich voorbereidt om haar man te ontmoeten. Let op de schoonheid van een dergelijke dood. De Heilige Schrift zegt dat de dood van de rechtvaardige kostbaar is voor God. Zij had de vredige dood van een persoon die weet wanneer zij zal sterven en die dus weet wanneer God zal komen.

Zoals alle stervenden, werd zij op het moment dat zij haar laatste adem uitblies, door God geoordeeld en ging zij de eeuwigheid binnen. Op die dag kan de gelovige ziel God van aangezicht tot aangezicht zien, vrij van zoveel ellende, ongeluk, droefheid en het dreigende gevaar van eeuwige verdoemenis. Zo was het in het geval van de zalige Isabel van Frankrijk.

Het voorgaande artikel is ontleend aan een informele lezing die professor Plinio Corrêa de Oliveira hield op 21 februari 1967. Het is vertaald en aangepast voor publicatie zonder zijn revisie. -Ed.