Niets geleerd, niets vergeten

Niets geleerd, niets vergeten

Door: dr. Plinio Corrêa de Oliveira

De Franse Revolutie bracht een groot aantal mensen, ontevreden over het concessionistische beleid van Lodewijk XVI en het geweld van de republikeinen, ertoe naar andere landen te emigreren. Toen de Bourbons in 1814 werden hersteld, keerden deze emigranten naar hun land terug met precies dezelfde mentaliteit die zij 25 jaar eerder hadden verlaten. Talleyrand zei over hen: "Ze hebben niets geleerd en zijn niets vergeten." Deze gedachte is bij mij opgekomen vanwege een niet gering aantal van onze landgenoten die de gebeurtenissen van vandaag beoordelen met precies dezelfde criteria als die welke 25 jaar geleden in trek waren. Men zou ook van hen kunnen zeggen: "Niets geleerd, niets vergeten" (N-G-N-V).

Wat zijn de symptomen van iemand die behoort tot de morsige klasse van de N-G-N-V? Ik zal er één als voorbeeld geven. Iemand die geschokt is door deze uitspraak: vandaag zijn de twee polen van het denken en handelen van de mensen enerzijds de Katholieke godsdienst (opgevat zonder vlekken van of mengsels met progressivisme of linksisme), en anderzijds het Communisme. Al het andere is niet meer dan een tussenpositie, vluchtig, van voorbijgaande aard. Twee immense ideologische crisissen - en niet zonder onderlinge verwantschap - werken nu binnen elk van deze polen. Bijgevolg is er niets dat de loop van de gebeurtenissen zo diepgaand kan beïnvloeden als de ontplooiing van deze crisissen. Het is vooral op dit punt, dat wil zeggen in de interne strijd tussen Katholieken enerzijds en Communisten anderzijds, dat de toekomst van de wereld zal worden beslist. Deze dubbele crisis zal onder meer beslissen of er werkelijk een strijd moet komen tussen Katholieken en communisten.

Dit perspectief zal een man die bij de tijd is overtuigen, of niet. In beide gevallen zal het hem niet schokken dat iemand er zo over denkt. Maar het is schokkend voor een N-G-N-V, die de kwestie door het prisma van 25 jaar geleden ziet en die de breuk tussen Katholieken als een sacristie-ruzie beschouwt, en de breuk tussen communisten als een kleingeestige politieke ruzie.

Een N-G-N-V zal het a fortiori niet begrijpen als ik zeg dat de interne crisis van de Kerk onvergelijkbaar veel belangrijker is dan die in het communistische kamp. Maar zo is het nu eenmaal.

De gezondheid en het licht van de wereld is in de Kerk. Alle krachten van het kwaad zijn te overwinnen zolang de Kerk in volle kracht is. Maar integendeel, naarmate dwalingen, corruptie en ontrouw de gelederen van de Kerk ondermijnen, worden de krachten van het kwaad sterker, rukken op en slepen de wereld mee in de richting van een apocalyptische catastrofe. Welnu, dit heeft consequenties.

Als zowel de Kerk als het communisme opbloeien, is de laatste noodzakelijkerwijs al verslagen. Het is slechts een kwestie van tijd.

Als zowel de Kerk als het communisme zwak zijn, zal het communisme machtig worden, of de mensheid zal een nieuw monster voortbrengen dat zich tegen haar zal keren. De N-G-N-V ontkent dit alles.

Hoe kunnen we aantonen dat de N-G-N-V ongelijk heeft?

De perfecte code voor menselijk gedrag staat in de Tien Geboden van de Wet van God. Als alle mensen deze wet volledig zouden volgen, zouden alle ideologische en morele problemen van de mensheid opgelost zijn. Als daarentegen alle mensen deze Wet volledig overtreden, zal de mensheid niet lang meer bezig zijn zichzelf te vernietigen.

Deze principes hebben een krachtige uitwerking op het technische vlak. Een mens die de Wet van God volledig in acht neemt, gebruikt ipso facto al haar hulp bij het werk dat hij verricht. En als deze man een technicus is, hoe getrouwer hij is aan de Wet van God, hoe meer hij zal voortbrengen op zijn gebied. Hieruit volgt dat trouw aan deze Wet een overvloed aan succes brengt op technisch gebied, evenals op alle andere gebieden van menselijk streven. Of hij nu een genie is of niet, hoe trouwer hij is aan de Wet van God, des te meer zal een mens oogsten van zijn bekwaamheden. Er is veel meer reden om te vrezen dan om te hopen voor genieën die afwijken van de Wet van God.

Nu, een woord over genade en de Kerk.

Volgens de Katholieke leer is de mens niet in staat om met louter eigen kracht alle geboden op duurzame wijze in praktijk te brengen. Daartoe is een geschapen en bovennatuurlijke gave van God nodig: de genade. Het is door zijn vereniging met de Kerk dat de mens deze gave moet ontvangen.

Door zijn ellende is de mensheid niet in staat om op eigen kracht altijd de wet van God uit te leggen en toe te passen op concrete gevallen. Daarom heeft Jezus Christus een onfeilbare Meesteres ingesteld om dit aan de mensheid te onderwijzen. De Kerk, bron van heiliging door genade en onfeilbare Meesteres, is ook een Herder. Zij moet de mensen besturen en leiden bij de vervulling van de wet, opdat zij het eeuwige leven kunnen winnen.

Het is dus in de mate waarin de Kerk trouw is aan Zichzelf, en haar zending meer of minder volmaakt volbrengt, dat de mensheid stijgt of daalt in de praktijk van de Geboden en de mensen stijgen of dalen in alles wat zij doen, en op welk gebied dan ook. De beslissende grond van wat er in de wereld gebeurt, is dus het innerlijk leven van de Kerk.

Een N-G-N-V is iemand die, als hij dit artikel leest, het er niet mee eens is omdat hij deelneemt aan het laïcisme dat de laatste 25 jaar in de mode is en dat systematisch slechts secundair belang heeft toegekend aan religieuze zaken.