Wat Boedapest maar wil

Wat Boedapest maar wil

Door: dr. Plinio Corrêa de Oliveira

Op basis van de memoires van Kardinaal Mindszenty, gepubliceerd in The Sunday Telegraph, schreef ik afgelopen zondag over de gelijktijdige stappen van Paus Paulus VI en Nixon, uitgevoerd volgens de dwingende wens van de Communistische regering van Boedapest, om de glorierijke Prelaat van Hongaarse bodem te ontwortelen. Ik heb de kronkelige onderhandelingen beschreven waarbij het Vaticaan tot een overeenkomst kwam met de Prelaat, zijn reis naar Rome, de hartelijke ontvangst die Paus Paulus VI hem gaf, en de eerste klap die hij kreeg van het semi-officiële blad van diezelfde Paulus VI. Nu zullen wij dit verhaal voortzetten, dat zo verpletterend is voor iemand die, zoals ik, het Vaticaan uit het diepst van zijn ziel liefheeft.

Paus Paulus VI wilde dat Kardinaal Mindszenty een Heilige Mis met hem zou opdragen voordat hij naar Wenen ging. Aan het einde van die Mis gaf hij hem, "als een symbool van liefde en respect", de kardinaalsmantel die hij gebruikte voordat hij Paus werd. Hij beloofde hem steun en zei in het Latijn: "Gij zijt en blijft de Aartsbisschop van Esztergom en de Primaat van Hongarije. Ga door met uw werk, als u moeilijkheden ondervindt, wend u dan altijd vol vertrouwen tot ons." Daarna…

In Wenen begon Kardinaal Mindszenty met zijn normale werkzaamheden, die hij als volgt samenvat: "de pastorale zorg voor honderdduizenden Hongaren in ballingschap; het waarschuwen van de wereldbevolking voor het gevaar van het Bolsjewisme, door de publicatie van mijn memoires; en waar mogelijk, persoonlijke belangstelling tonen voor het tragische lot van het Hongaarse volk." Toen begon de vervolging:

(1) Kardinaal Mindszenty verzocht hem de bevoegdheid terug te geven om priesters aan te wijzen voor de Hongaarse gemeenschappen buiten Hongarije. Het resultaat, een bittere teleurstelling. De Kardinaal merkt e op: het verzoek werd door het Vaticaan geweigerd om "het regime van Boedapest niet te ergeren".

(2) Met hetzelfde doel om "het regime van Boedapest niet te ergeren", ging de Heilige Stoel verder en verordende dat alle publieke verklaringen van de grote Prelaat moesten worden voorgelegd aan een door Rome aangewezen adviseur. Kardinaal Mindszenty antwoordde scherp dat hij ze "alleen aan de Heilige Vader zou voorleggen wanneer deze er uitdrukkelijk om vroeg".

(3) Als hulp voor de stappen van Rome begonnen de Magyaarse Bisschoppen, benoemd door Paus Paulus VI maar geheel onderworpen aan de Hongaarse regering, de protesten bij de Heilige Stoel tegen de anti-communistische activiteiten van Kardinaal Mindszenty te vermenigvuldigen.

Toen ontplofte er een verrassingsbom.

De apostolische nuntiatuur in Wenen deelde Kardinaal Mindszenty mee dat de Heilige Stoel tijdens de onderhandelingen in 1971 aan de Hongaarse regering garanties had gegeven dat zijne Eminentie, eenmaal vrijgelaten, niets zou zeggen dat Boedapest onwelgevallig zou kunnen zijn.

Deze garantie, die de Kardinaal niet kende, was in strijd met datgene wat het meest wezenlijk was in de overeenkomst waarover op dat ogenblik tussen hem en het Vaticaan werd onderhandeld.

Door een dergelijke concessie te doen aan de Hongaarse regering, gebruikte Paus Paulus VI het gezag dat door Onze Heer Jezus Christus aan de heilige Petrus was verleend, om de Kardinaal te dwingen zich niet te verzetten tegen de plannen van het Communistische imperialisme. De sleutels van Petrus functioneren volgens de wensen van onverbiddelijke atheïstische vervolgers van religie: wat is dit, als het geen bom is, waarschijnlijk de grootste bom in de geschiedenis van de Kerk, van Pinksteren tot onze dagen?

(4) Onmiddellijk daarna begonnen de richtlijnen van de Hongaarse regering voelbaar te worden in het Vaticaan. In Portugal werd een verhandeling gedrukt die de kardinaal in Fatima zou voorlezen. Afgevaardigden van de apostolische nuntiatuur in Lissabon kwamen tussenbeide bij de drukker om - zonder dat de kardinaal het wist - een passage te onderdrukken waarin hij de katholieken van de wereld waarschuwde tegen de politiek van glimlachen naar de communisten.

(5) Het ergste moest nog komen. Enige tijd later schreef Paulus VI aan kardinaal Mindszenty, waarin hij hem verzocht ontslag te nemen uit zijn aartsbisdom. De kardinaal weigerde. Paulus VI zette hem af. En dan, een bijzonder bittere noot: de brief werd aan de kardinaal overhandigd juist op de dag dat hij de 25ste verjaardag herdacht van zijn glorieuze gevangenschap door de communisten.

Het drama was afgelopen. Gedurende het hele verloop ervan, van het begin tot het einde, was het gedrag van de plaatsvervanger van Christus wat het communistische imperialisme verlangde, dat wil zeggen wat de antichrist verlangde.

Commentaar? - Waarvoor?

Slechts één opmerking: Aangezien de "detente" van Paulus VI in zijn essentie zo is, moet het natuurlijk hetzelfde zijn in andere landen, over de hele wereld, …en in de Verenigde Staten

Folha de S. Paulo, 20th October 1974